А калі б усё па-людску…

Што ні кажыце, а быць у ролі трацейскага суддзі заўсёды цяжка. І ніякавата, бо адчуваеш сябе, як кажуць, не ў сваёй талерцы. Але ж такая ў нас, журналістаў, работа – выслухаць, разабрацца ў сітуацыі, напісаць матэрыял.
Нядаўна выпадкова сустрэла жанчыну, з якой знаёмы даўно. Убачыўшыся, не проста ківаем адна адной, а і можам перакінуцца фразай-другой пра жыццё. На гэты раз пры сустрэчы я зразумела, што фразай не абыдзецца – знаёмая прыпыніла мяне і даволі настойліва адвяла ўбок, далей ад людзей.
– Цябе якраз і трэба было ўбачыць, ну проста як Бог паслаў, – пачала гаварыць яна. – Ёсць важная справа. На дзве хвілінкі…
І пачала расказваць пра свае адносіны з родным братам. «Дзве хвілінкі» расцягнуліся надоўга – я ўжо спаслалася на занятасць і кранулася па сваіх справах, а жанчына ўсё ішла і ішла побач.
Іх, сясцёр і братоў, у вясковай сям’і было пяцёра. Так распарадзіўся лёс, што на Вілейшчыне засталіся жыць двое – мая знаёмая і яе брат. Абое маюць свае сем’і, гадуюць дзяцей, а па выхадных наведваюцца ў родную вёску. Летась бацькоўская хата апусцела – памерла іх матуля, на восем гадоў перажыўшы мужа. Прысядзібны ўчастак – дагледжаны, немалы – і пабудовы – дабротныя, прасторныя – засталіся на іх, брата і сястру.
Першая трэшчынка ў адносінах блізкіх людзей з’явілася тады, калі пачалі вырашаць лёс бацькаўшчыны: жанчына хацела захаваць усё як ёсць, брат выказваўся за прадажу, маўляў, непадалёку рэчка, нядрэнную капейку можна ўзяць… Далей – болей. Сястра заўважыла, што брат без яе ведама распарадзіўся бацькавым пажыткам – бензапілой і плугам. І тут ужо было гучнае высвятленне адносін. Пазней сястра недалічылася засыпанай у склеп бульбы – і зноў сварка. Не так даўно здарылася на іх дачы бяда – невядома па якой прычыне загарэлася лазня. Сястра, якая ў гэты час была ў горадзе, адразу ж «вылічыла» зламысніка: гэта братаў сын са сваімі дружбакамі, відаць, арганізавалі лазневы дзень і недагледзелі. І зноў – сямейная «вайна».
– Каб гэта бацькі ведалі, як мы тут жывём, дык у труне перавярнуліся б, – завяршыла жанчына. – Хто б гэта мог падумаць, што іх любімы сынок такім акажацца. Сорамна сказаць: напісаў на мяне заяву, хутка суд будзе разбірацца. Дык я цябе ўбачыла і падумала: а можа б у газеце пра яго напісаць?
Напэўна, я пакрыўдзіла жанчыну сваёй катэгарычнай адмовай. А пасля падумала і вырашыла напісаць. Не пра брата. а пра іх дваіх, якія некалі былі блізкімі людзьмі, а цяпер сталі амаль ворагамі. Цяжка нават уявіць, што брат і сястра – адна кроў – высвятляюць адносіны ў судзе… Чаму дайшло да гэтага? Думаю, таму, што нікому з іх не прыйшло ў галаву ў патрэбны час сказаць простыя словы: «Слухай, давай па-людску….»
Ірына БУДЗЬКО


Написать комментарий

НОВОСТИ

Pravo.by – ваш помощник в правовых вопросах

Похитил электроинструмент и скрылся

Поздравление Президента с Днем работников сельского хозяйства и перерабатывающей промышленности агропромышленного комплекса

Вилейские легкоотлеты 25 раз подымались на пьедестал почёта

ВСЕ НОВОСТИ

30 ноября приём граждан проведёт Гойшик Л.В.

25 ноября на «прямой линии» будет Готовко Виктор Викторович

Не позднее 14 декабря необходимо предоставить документы для регистрации инициативной группы на выборах местных Советов депутатов

И ЖКХ нуждается в имидже

Pravo.by – ваш помощник в правовых вопросах

Похитил электроинструмент и скрылся

Поздравление Президента с Днем работников сельского хозяйства и перерабатывающей промышленности агропромышленного комплекса

Вилейские легкоотлеты 25 раз подымались на пьедестал почёта

17 ноября — День участкового, корреспондент «ШП» провела один день с сельским участковым

ОАО «Стешицы»: в этом году отмечено дважды в тройке победителей районного соревнования, лучшее место для жизни и работы молодежи и самая популярная местность для минчан

РУБРИКИ ШП НАШИ АВТОРЫ Яндекс.Метрика