Антаніна Гарчакова адзначыла васьмідзесяцігоддзе

У жыцці Антаніны Іванаўны Гарчаковай, пра якую сёння хочацца расказаць, было столькі выпрабаванняў, што міжволі думаеш: як толькі ўсё вытрымала… Вытрымала, перажыла, рэалізавалася ў высакароднай прафесіі Настаўніка і годна ідзе па жыцці, на ўсім гэтым шляху дапамагаючы людзям.

І сёння, у сваім паважаным узросце, Антаніна Іванаўна актыўна ўдзельнічае ў многіх гарадскіх мерапрыемствах. Стварыла атрад валанцёраў, дапамагае хворым і нямоглым, кіруе літаратурнай гасцёўняй «Дамінанта душы» пры тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва, выступае перад вучнямі школ горада і раёна. Нягледзячы на ўзрост (12 чэрвеня яна адзначыць васьмідзесяцігоддзе) і хваробы, якія, як сама кажа, «так і лезуць», Антаніна Іванаўна ніколі не губляе аптымізму. Упэўнена: жыццё працягваецца, і трэба радавацца кожнаму дню, працаваць і дапамагаць людзям.

Image2

Сядзім ва ўтульнай кватэры Антаніны Іванаўна. Цяпер тут гаспадарыць яна адна – сем гадоў назад пайшоў з жыцця муж Іван Іванавіч, яе надзейная апора і лепшы сябра. Сына-архітэктара лёс завёў аж у Наварасійск, дзе ён жыве і працуе, а дачка – настаўніца музыкі ў сталіцы.  Як і мама, яна чалавек творчы – піша вершы і музыку. Антаніна Іванаўна жыве клопатамі сваіх дзяцей і дарослых унукаў, радуецца іх дасягненням, перажывае, калі выпадаюць няўдачы. І заўсёды падтрымлівае мудрай парадай, цёплым словам. Гэта вельмі важна – зразумець і падтрымаць.  Так і павінна быць у жыцці, якое ніколі не бывае лёгкім. А ўжо што выпала перажыць у дзяцінстве маёй гераіні…

Яна нарадзілася ў вёсачцы  на Пскоўшчыне ў трыццаць сёмым годзе. Бацька быў калгасным старшынёй, і гэта азначае, што спакойнага жыцця ў сям’і не было – у той час многія былі супраць калгасаў, стараліся ўсяляк нашкодзіць калектыўнай гаспадарцы, а актывістаў нярэдка забівалі. Калі пачалася вайна, бацьку прызвалі на фронт. Дзіцячая памяць малой Тоні захавала эпізод, які памятае ўсё жыццё: бацька прыціскаецца да яе калючай шчакой, выцірае змакрэлыя вочы, цалуе… А пасля паварочваецца да маці:

Image3

– Беражы, Фрося, дзяцей, на вялікую вайну іду. Мо і не ўбачымся… Закончыцца вайна, абавязкова вучы дзяцей, будзь ім і маці, і бацькам.

Неўзабаве ў вёсцы ўжо былі карнікі. Маці з трыма дзеткамі выкінулі з хаты, а пасля,  разам з іншымі сем’ямі, павезлі ў невядомасць. Куды? За што? Так Фрося з дзецьмі трапіла у віцебскі  канцэнтрацыйны лагер.

– Тое, што ў ім перажылі, не забуду ніколі, – вочы Антаніны Іванаўна робяцца вільготнымі. – Кожную раніцу фашысты выганялі ўсіх  на «пераклічку». Кожнага пятага расстрэльвалі, некаторых вялі да шыбеніцы. У бараках панаваў тыф, і людзі мерлі як мухі. У Лётцах была тыфозная бальніца, куды вывозілі хворых. Голад, антысанітарыя, хваробы, здзекі… Мы прайшлі праз усё гэта і дачакаліся вызвалення. Аднак свабода не была такой салодкай, як ўяўлялася. Не вярнуўся з вайны бацька, і на долю ўдавы з дзецьмі выпала многа бед. Асабліва кепска было ў першую пасляваенную вясну. Памятаю, быў голад, і мы, нібыта буслы, хадзілі па адталым бульбянішчы, шукалі леташнюю бульбу. З яе – смярдзючай, гнілаватай – маці пякла чорныя ляпёшкі  – сачні, як мы іх называлі. Голад і холад выклікалі розныя хваробы: сястра Люба пакутвала ад сухотаў, мяне і брата Васілька трэсла малярыя… Аднак неяк выжылі. У горы і цяжкасцях раслі, набіраліся сілы, працавалі.  Мы, бязбацькавічы, рана навучыліся сялянскай працы і ва ўсім дапамагалі маці.  А як хацелі вучыцца! Не хапала паперы, чыталі і пісалі пры цьмяных  газніцах, галадалі, а ўсё роўна з радасцю ішлі ў хаты, якія на той час былі для нас школамі.

Image1

Наказ мужа вучыць дзяцей маці Антаніны Іванаўны, як бы ёй ні было цяжка, выканала – дала дзецям адукацыю. Вось і мая гераіня, закончыўшы сямігодку, паступіла спачатку ў педвучылішча, затым – у інстытут. З далёкага ўжо 1955-га яе жыццё звязана з Вілейшчынай. Працавала ў пачатковых класах у Журыхах, затым – у Нарачанскай васьмігодцы. Выкладала беларускую і рускую мовы і літаратуру, затым доўгі час працавала ў школе рабочай моладзі, намеснікам дырэктара трэцяй, пасля другой гарадскіх школ. У 1987 годзе Антаніну Іванаўну прызначылі дырэктарам сярэдняй школы № 3, дзе яна і адпрацавала да выхаду на заслужаны адпачынак.

– Старалася прывіць вучням любоў да нашай роднай мовы, – расказвае Антаніна Іванаўна. – Цікава ў нас праходзілі ўрокі, пазакласныя заняткі. Мне прыемна, што многія мае вучні палюбілі мае прадметы, размаўляюць на роднай мове. У Вілейцы добра ведаюць Таццяну Захарыч, Людмілу Адамовіч – гэта мае вучаніцы, за якіх я рада. Часта тэлефануе Юрый Альфер, таксама мой вучань. А Ірына Лявіцкая, з якой не бачыліся многа гадоў,  даслала мне ліст – і пачалася ў нас перапіска… Я ўдзячна лёсу за тое,  што падараваў мне магчымасць працаваць побач з цудоўнымі настаўнікамі М. С. Рынкевіч, І. В. Маркевіч, Е. С. Адамовіч, Е. В.  Буданавай, І. І. Луцаевым, І. І. Лашуткам, Т. У. Глушонак, М. М. Гіро і многімі іншымі… Школа – гэта мая другая сям’я, дзе мы працавалі, цікава праводзілі вольны час, сябравалі, дзяліліся вопытам, дапамагалі.

Сумленная праца настаўніка вышэйшай катэгорыі Антаніны Гарчаковай адзначана шматлікімі ўзнагародамі. Сярод іх – Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР, Міністэрства адукацыі, медаль «Ветэран працы», значок «Выдатнік народнай асветы БССР і СССР», шматлікія юбілейныя медалі, дыпломы «Лепшы па прафесіі» і «Настаўнік года». Яна двойчы была выбрана дэпутатам гарадскога Савета народных дэпутатаў, з’яўляецца членам рэспубліканскага клуба «Дзеці вайны», ганаровым ветэранам раённага савета Вілейскага аб’яднання ветэранаў. Імя Антаніны Іванаўны занесена ў кнігу «Кто есть кто в Республике Беларусь», якая выйшла ў свет да 70-годдзя Вялікай Перамогі. А яшчэ мая гераіня з’яўляецца аўтарам кніг вершаў «Душа нанізвае радкі» (2011 год) і «Рэха душы» (2014). Яе вершы – да болю пранікнёныя, мудрыя, павучальныя. У адным з іх – жыццёвае крэда настаўніцы, яе наказ маладым:

Жыццё ёсць скарб, бясцэнны, непаўторны,
Умей цаніць яго, вучыся даражыць.
І па зямлі ідзі ўпарта, смела,
Каб шлях нашчадкам у вечнасць пралажыць.
Так яна і жыве.

Ірына БУДЗЬКО.  
Фота прадастаўлена Антанінай ГАРЧАКОВАЙ


Написать комментарий

НОВОСТИ

Факт бесхозяйственности выявлен на Вилейском комбикормовом заводе. На земле под дождем лежало свыше 1000 тонн зерна(ВИДЕО)

Вилейчанину присвоено звание мастера спорта Республики Беларусь по прыжкам на батуте

Он создал первую в Вилейке художественную студию для детей

От удара молнии в Вилейском районе загорелся сарай

САМОЕ ЧИТАЕМОЕ

  • От удара молнии в Вилейском районе загорелся сарай - 18 Сентябрь 2017 (704)
  • Спасатели обнаружили тело мужчины, когда тушили баню в Вилейском районе (ФОТО) - 18 Сентябрь 2017 (570)
  • Факт бесхозяйственности выявлен на Вилейском комбикормовом заводе. На земле под дождем лежало свыше 1000 тонн зерна(ВИДЕО) - 19 Сентябрь 2017 (339)
  • Вилейчанину присвоено звание мастера спорта Республики Беларусь по прыжкам на батуте - 19 Сентябрь 2017 (319)
  • ГАИ проверит автомобили на изношенность шин - 19 Сентябрь 2017 (227)
  • В Молодечненском районе задержали двоих лесорубов-нелегалов - 18 Сентябрь 2017 (187)
  • Циклон «Томас» натворил бед и в Вилейском районе - 19 Сентябрь 2017 (150)
  • У Вілейцы прайшоў чарговы велапрабег - 19 Сентябрь 2017 (55)
  • Он создал первую в Вилейке художественную студию для детей - 19 Сентябрь 2017 (54)
  • Какие цели ставит перед собой Белорусский фонд мира - 19 Сентябрь 2017 (20)
  • ВСЕ НОВОСТИ

    Циклон «Томас» натворил бед и в Вилейском районе

    ГАИ проверит автомобили на изношенность шин

    Факт бесхозяйственности выявлен на Вилейском комбикормовом заводе. На земле под дождем лежало свыше 1000 тонн зерна(ВИДЕО)

    Какие цели ставит перед собой Белорусский фонд мира

    У Вілейцы прайшоў чарговы велапрабег

    Вилейчанину присвоено звание мастера спорта Республики Беларусь по прыжкам на батуте

    Он создал первую в Вилейке художественную студию для детей

    Сотрудники милиции провели волейбольный матч с учащимися Ильянского колледжа

    У 2017 годзе спаўняецца 120 гадоў са дня першага перапісу насельніцтва Беларусі

    21 сентября проведет прием граждан Генеральный директор КУП «Минскоблдорстрой» СТЕПАНОВ Денис Олегович

    РУБРИКИ ШП НАШИ АВТОРЫ Яндекс.Метрика