Марыла лячыць расліны

Таццяна. Гэта мілагучнае і прыгожае імя дала ёй мама. Першая дзяўчынка ў сям’і Соф’і Прохараўны і Мікалая Іосіфавіча нарадзілася 11 ліпеня 1957 года, а было гэта ў вёсцы Цяпінцы Вязынскага сельсавета. Калі выбіралі імя для дачушкі, рашаючым аказаўся голас мамы: «Няхай будзе Таццяна. Вырасце, можа, і начальнікам вялікім стане, людзі стануць называць: Таццяна Мікалаеўна. Прыгожа…». Так і дамовіліся. Бег час. У сям’і з’явілася другая дачка, Святлана, а потым – Алена, малодшая…

Бацькі працавалі ў гаспадарцы. Як старэйшая, Таццяна дапамагала ім, і змалку ведала, якімі клопатамі жыве чалавек на зямлі. А з сёмага класа ўжо марыла пра прафесію агранома, разумеючы: каб зямелька аддзячыла ўраджаем, ёй спачатку трэба добра пакланяцца. Але для ажыццяўлення мары былі патрэбны пэўныя веды. Імкненне да іх было такім моцным, што, скончыўшы школу і атрымаўшы на рукі атэстат, яна нават не засталася на выпускны. Адна, без бацькоў, паехала на цягніку ў далёкія Горкі – даведацца пра паступленне ў сельскагаспадарчую акадэмію і паспець запісацца на падрыхтоўчыя курсы.

rmrgxFLL6dg

Мара, падмацаваная жаданнем і імкненнем, спраўдзілася – пры конкурсе чатыры чалавекі на месца яна стала студэнткай абранай навучальнай установы. У іх групе было толькі шэсць дзяўчат – астатнія хлопцы, і толькі шасцёра з групы былі нядаўнімі выпускнікамі школы, усе іншыя – або пасля арміі, або выпускнікі дзясяцімесячных курсаў. Вучоба дала не толькі трывалыя веды па прафесіі, гэта была і школа жыцця. А яшчэ тая пара прайшла пад знакам сяброўства. Не ўсе з іх выпуску засталіся ў агранаміі, але кожны знайшоў сябе ў жыцці. Сваімі поспехамі яны дзеляцца падчас юбілейных сустрэч у альма-матар, былыя студэнты трымаюць сувязь і па тэлефоне, надзённыя тэмы – здароўе, дзеці, унукі. А тады, у 1979-м, амаль сорак год таму, атрыманне дыплома аб заканчэнні Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі стала крокам у новае, працоўнае, жыццё. Пытанне з размеркаваннем было адназначным: «Вілія», якая рэкамендавала Таццяну для паступлення ў акадэмію, дала накіраванне і выплочвала ёй стыпендыю, і дзе яна праходзіла практыку, прыняла дзяўчыну і ў якасці маладога спецыяліста. У той час кіраваў гаспадаркай Уладзімір Арлоў, ён і прапанаваў выпускніцы сельскагаспадарчай акадэміі пасаду галоўнага агранома. Маладая, не ўпэўненая яшчэ ў сабе, спрабавала адмовіцца, маўляў, яна яшчэ дзіця. На гэта Уладзімір Арсенцьевіч заўважыў, што дзеці любяць катацца з гары. На гэта яна адказала, што ўжо дарослая… Болей пытанняў не ўзнікала, а тая размова стала ўрокам адказнасці і прызнаннем сябе і спецыялістам, і асобай. З мая па снежань 1979-га ў пары з такой жа, як і яна, нядаўняй студэнткай, працавала ў гаспадарцы. Жылі па-сяброўску і працавалі таксама – у вялікіх цяпліцах вырошчвалі капусту, агуркі, памідоры. Маладых спецыялістаў у той час у гаспадарцы было шмат – і працавалася, і адпачывалася весела. Ужо тады Таццяна дакладна ўсвядоміла – яна выбрала тую прафесію, у якой выхадных і святочных дзён не бывае. Так склалася, што і свайго будучага мужа, Міхаіла, яна сустрэла на працы. Ён працаваў у тэхнаглядзе – прыехаў правяраць камбайны на гатоўнасць да ўборкі ўраджаю. З таго моманту і пачаўся адлік іх сямейнай гісторыі… Ажаніліся, а ў 1981 годзе нарадзіўся сын, Жэня. У дэкрэце маладая мама была нядоўга – калі сыну споўніўся год і два месяцы, выйшла на працу. Успамінаючы гэты час, мая суразмоўца стараецца схаваць няпрошаную слязінку, мяркуючы, што самаму роднаму чалавечку павінна была аддаваць болей і часу, і сваёй увагі… Да насычанасці яе працоўных будняў муж, інжынер па адукацыі, ставіўся з разуменнем, таму што сам заўсёды працаваў у сельскай гаспадарцы. Хапала клопату і акрамя службовых абавязкаў – будаваліся, абжывалі сядзібу, даглядалі.

Са снежня 1979-га па студзень 1994-га была праца аграномам-насенняводам у Сортнасенаб’яднанні, пры яго рэарганізацыі стала працаваць ва упраўленні сельскай гаспадаркі. Шанцавала і на людзей, і на настаўнікаў. З 1994 года і да дня сённяшняга ў працоўнай біяграфіі значыцца інспекцыя па насенняводству, каранціну і абароне раслін, у калектыў якой яна прыйшла ў якасці начальніка.

Ужо дарослы сын Таццяны Мікалаеўны, як і бацька, Міхаіл Мікалаевіч, ён атрымаў прафесію інжынера, зараз працуе ў Вілейскім філіяле Маладзечанскага малочнага камбіната, мае сваю сям’ю. Нявестка, Людміла Францаўна, па адукацыі біёлаг, працуе ў школе №3, таму ў іх сям’і цяпер два «батанікі» і шмат агульных тэм. Пра адно шкадуе бабуля дзвюх цудоўных дзяўчынак Насці і Яны – што бачыцца з імі ўдаецца толькі па выхадных, і то непрацяглы час. «Асноўная нагрузка падчас летніх канікул прыходзіцца на маю сваццю, Марыю Тарасаўну, якая жыве ў Калядах Вілейскага раёна, амаль на тры месяцы яна становіцца «мама-бабуля», – кажа яна ў той час, калі ад празрыстых слёз неўзабаве вільгатнеюць вочы. А я пераводжу тэму на кветкі – якія любімыя? І тут высвятляецца, што любімых няма – усе расліны аднолькава радуюць і вока, і душу. На прысядзібным участку добра адчуваюць сябе і ружы, і ліліі, і півоні, і нават тыя расліны ў квецені, якія лічацца пустазеллем, а рука на прыгажосць не падымаецца. Гаворачы пра працоўныя клопаты, яна адзначае, што кожны сельскагаспадарчы год асаблівы і не падобны на папярэднія. А сваю прафесію параўноўвае з прафесіяй доктара – «здагадацца, што баліць, і дапамагчы». Толькі калі доктару, які лечыць людзей, можа падказаць сам пацыент, то ў «доктара», які лечыць расліны, такой падказкі няма. Веды, вопыт і аналіз тут галоўныя памочнікі.

…»Таццяна Мікалаеўна» – з гэтага звароту пачынаецца яе дзень і заканчваецца, як толькі яна пераступае парог свайго дома. Там яна ўжо не «начальнік», а жонка, мама і бабуля. Так меркаванне-пажаданне матулі супала з лёсам гераіні майго аповеду – Таццяны Мікалаеўны Анасовіч, начальніка інспекцыі па насенняводству, каранціну і абароне раслін. Кім бы ты ні быў, дзе б ні вучыўся, важна, каб заўсёды заставаўся чалавекам – і ў адносінах да людзей, і да працы. Гэтым прынцыпам аднойчы яна вырашыла для сябе кіравацца ў жыцці, такога накірунку і прытрымліваецца сёння. Напэўна, таму калектыў у інспекцыі пастаянны – спецыялісты адсюль ідуць або ў дэкрэт, або на пенсію. Атрымліваецца ўзаемадзейнічаць з людзьмі такім чынам, каб разумець самому і быць зразумелым. І таму, нядаўна адзначыўшы прыгожы юбілей, Таццяна Мікалаеўна кажа «дзякуй» усім людзям, якія сустракаюцца ёй у жыцці.

Таццяна ШАРШНЁВА.
Фота з сямейнага архіва Таццяны АНАСОВІЧ


Написать комментарий

НОВОСТИ

Во время пожара в Вилейском районе пенсионерка чуть не лишилась дома

С помощью вилейских добровольных дружин в прошлом году было задержано 196 правонарушителей

Рыбак угорел в палатке на водохранилище

Возле ж/д переезда в Вилейке столкнулись два автомобиля

САМОЕ ЧИТАЕМОЕ

  • Рыбак угорел в палатке на водохранилище - 22 января 2018 (656)
  • Возле ж/д переезда в Вилейке столкнулись два автомобиля - 22 января 2018 (327)
  • Во время пожара в Вилейском районе пенсионерка чуть не лишилась дома - 24 января 2018 (142)
  • "Рено" улетело с дороги  в камыши Вилейского водохранилища - 24 января 2018 (99)
  • С помощью вилейских добровольных дружин в прошлом году было задержано 196 правонарушителей - 23 января 2018 (91)
  • Метеостанция в Вилейке: прошедшая ночь стала самой холодной нынешней зимой - 24 января 2018 (63)
  • Налог на пластиковые пакеты могут ввести в Беларуси - 22 января 2018 (56)
  • Встреча с активом сельсовета - 23 января 2018 (42)
  • 26 января в Вилейке пройдёт акция "Вместе за безопасность дорожного движения" - 22 января 2018 (35)
  • Представители трудовых коллективов учреждений культуры обсудили планы на будущее - 23 января 2018 (35)
  • ВСЕ НОВОСТИ

    Метеостанция в Вилейке: прошедшая ночь стала самой холодной нынешней зимой

    «Рено» улетело с дороги  в камыши Вилейского водохранилища

    Магнитные бури в 2018-ом. Самая мощная ожидается в сентябре

    Во время пожара в Вилейском районе пенсионерка чуть не лишилась дома

    Выборы в местные Советы депутатов в Беларуси

    Стагоддзе з дня нараджэння Пятра Машэрава адзначылі ў Вілейцы

    Встреча с активом сельсовета

    С помощью вилейских добровольных дружин в прошлом году было задержано 196 правонарушителей

    Представители трудовых коллективов учреждений культуры обсудили планы на будущее

    26 января прием граждан проведет заместитель председателя Постоянной комиссии Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь по региональной политике и местному самоуправлению ГЕРАСИМОВИЧ Светлана Михайловна

    РУБРИКИ ШП НАШИ АВТОРЫ
    Яндекс.Метрика


    Разработка ИП Харитончик А.Н.