Карані

Улетку не пазнаю сваю вёсачку – маленькую, лясную і, як цяпер прынята называць, неперспектыўную. Якая ўжо тут перспектыва, калі ў ёй засталося толькі трое сталых жыхароў, што тут зімуюць. Усе астатнія – дачнікі, якія актыўна перасяляюцца з гарадскіх кватэр у вясковыя хаты з надыходам вясны. І ажываюць старыя падворкі галасамі ўжо новых гаспадароў, напаўняецца вуліца дзіцячым смехам.
Аляксандр і Вольга – маладыя мастакі з Мінска. У іх сям’і падрастаюць трохгадовая дачушка і сынок, якому нядаўна споўніўся год. Маладыя некалькі гадоў таму прыдбалі хатку, паціху давялі да ладу тэрыторыю ля яе. Любяць мінчане пахадзіць па траве басанож і малышню сваю прывучаюць да гэтага. А што ў лес, да якога ад хаты рукой падаць, дык усе разам сходзяць у ягады – нехта адзін гуляе з малымі на сцежцы, а другі, глядзіш, і назбірае для іх суніц уперамешку з чарніцамі. З задавальненнем ласуюцца дзеці.
– Тут такое паветра, што дыхаеш – не надыхаешся. Чысціня! Не тое, што ў горадзе, – разважае Аляксандр, – таму хочацца, каб малыя былі тут як мага больш. Нам у вёсцы вельмі камфортна.
Нават мінулы Новы год мінчане вырашылі сустрэць на дачы, удалечыні ад гарадской мітусні. Усю ноч ззяла агеньчыкамі ёлка ў іх акне, і неяк нязвыкла цёпла на сэрцы было ад гэтага.
У азначаныя дні дачнікі збіраюцца да аўтакрамы. Наўмысна прыходзяць загадзя, каб паспець пасядзець, пагутарыць, абмяняцца навінамі. Тут і пра агароды размовы, і пра рамонты,і пра нарыхтоўкі, і пра ўсё, хто хвалюе.
– Учора прачнулася рана-рана, ледзь сонейка ўзышло, – пачала расказваць яшчэ адна мінчанка . – Люблю ўлетку падымацца рана. Прысела на лавачцы ў двары з кубачкам кавы, а навокал такая любата! І паветра чыстае-чыстае… Раптам бачу бакавым зрокам – нехта ідзе па вуліцы. Зірнула – і аслупянела: лось! Ідзе так спакойненька, не баючыся. Мяне ўбачыў – і хоць бы што. А ў мяне душа ў пятках… Як мінуў наш двор, я хутчэй у хату.
Расказанае звычайна бурна ўсе абмяркоўваюць. Кожны знаходзіць што сказаць: і пра лясных птушак, што асвоіліся ў вёсачцы; і пра дзікіх кабаноў, якія ўмудраюцца нават рыць у некага бульбу; і пра небяспечнае суседства з восамі… Слухаеш сталічных мастакоў, педагогаў ды будаўнікоў і разумееш, што ўсіх нас звязвае агульнае – вясковыя карані. Таму так і цягне сюды, у зялёны куток Вілейшчыны, на прыроду. І жыве вёска…

Ірына БУДЗЬКО


Написать комментарий

НОВОСТИ

Программа праздничных мероприятий на 9 Мая в Вилейке

Праздничный концерт 1 мая прошел в Вилейке

Пиратская, ретро, рыцарская свадьба и даже ночью при свечах – новшество Вилейского Дворца культуры

В какие дни будет проходить регистрация на ЦТ в Молодечно

САМОЕ ЧИТАЕМОЕ

ВСЕ НОВОСТИ

В Вилейке 19-летний хулиган разбил окно местного жителя 

На «Зените» прошла интеллектуальная игра «Брейн-ринг»

Дэлегацыя пасольства Украіны 26 красавіка наведала памятны знак у гонар Піліпа Орліка ў Касуце

Что мы знаем сегодня о Лабазе Джиоеве?

Вайна, што адняла палову сям’і…

З’яднаныя адной бядою…

Безбарьерная среда в Вилейке: что сделано и что планируется

График проведения «прямых телефонных линий» Инспекцией Министерства по налогам и сборам Республики Беларусь по Вилейскому району в мае 2018 года

Одно из отделений «Беларусбанка» в Вилейке прекращает работу

Молодой педагог-2018. «Поддержка для специалиста очень важна»

РУБРИКИ ШП НАШИ АВТОРЫ
Яндекс.Метрика